Zat Uw vraag er niet tussen ? Stel ze dan hier per E-mail ! Misschien komt ze dan wel in deze lijst terecht !
Met pijn in een gips moet je altijd opletten. Als je een gips hebt voor een
gebroken pols of voet dan is, zeker in het begin, wat matige pijn normaal.
Zorg ervoor dat Uw arm of been op de zelfde hoogte als je hart ligt en zeker
niet naar beneden hangt langer dan een minuut of zo. Als de pijn dan niet
beter wordt, en dat geldt voor eender welk type van gips, dan wordt de gips
best gecontroleerd. Je kan daarvoor contact opnemen met ons of, op éénder
welk uur van dag of nacht naar de spoedopname in Sint Niklaas gaan om hem
daar te laten nakijken.
Blijf alleszins niet lopen met een pijnlijke gips, zeker als die pijn
toeneemt ipv af te nemen.
Om eenvoudig te beginnen: een gewrichtsband en een ligament is exact het zelfde, juist een ander woord voor het zelfde lichaamsdeel.
Een ligament (of
gewrichtsband dus) is een soort lint dat aan de zijkant van een gewricht
gespannen ligt en de twee beenderen van het gewricht (bvb dijbeen en
scheenbeen in het kniegewricht) met elkaar verbindt.
Het ligament zorgt
ervoor dat het gewricht net zo veel kan bewegen als nodig is om het normaal
te gebruiken, maar niet meer. Als zo een gewrichtsband scheurt kan het
gewricht meer bewegen dan normaal veilig is en zelfs ontwrichten.
Bij een ontwrichting komen de twee beenderen die het gewricht vormen volledig los van elkaar met vaak belangrijke schade als gevolg.
Een pees is niets anders dan het uiteinde van een spier. Het is het deel van de spier waarmee de spier vastzit op het bot. Als de spier dan samentrekt dan beweegt het bot. De spier zelf trekt samen en is min of meer elastisch, de pees niet. Op sommige plaatsen, zoals in de hand, liggen verschillende pezen op en naast elkaar.
De naam 'Orthopedie' komt van het Griekse 'Ortho' en 'Pais'. Letterlijk betekent Orthopedie dan ook 'recht kind'.
Daar waar orthopedie zich eerst alleen bezig hield met het bewaken van de ’rechte’ groei van kinderen met allerlei middelen is het intussen natuurlijk veel meer geworden. Vandaag houdt de orthopedische chirurgie zich bezig met alle problemen van het bewegingsapparaat van ons lichaam. Dat is alles wat ons 'in beweging' houdt: spieren, gewrichten, beenderen, pezen, gewrichtsbanden... Als er wat misgaat met dat bewegingsapparaat dan is de orthopedisch chirurg daar om dat te verhelpen. Het maakt niet uit wat de oorzaak van die problemen is: een ongeval, een aangeboren afwijking of gewoon slijtage.
Om die problemen van het bewegingsapparaat op te lossen moet de orthopedist zeker niet altijd opereren. Veel problemen kunnen zonder operatie opgelost worden, met een aanpassing van schoenen bvb of advies over de sport die je beoefent, massage, steunzolen... Maar in sommige gevallen is een operatie de beste oplossing.
'Traumatologie' doet veel mensen denken aan
psychische trauma's zoals na een plotse dood van een familielid of vriend.
Daar heeft het echter niets mee te maken.
Traumatologie is de tak van de
geneeskunde die zich bezig houdt met de behandeling van ongevallen:
verstuikingen, breuken van botten, scheuren van gewrichtsbanden,
ontwrichtingen enz.
En omdat er bij de meeste ongevallen wel een deel van het bewegingsapparaat gekwetst is behoort de traumatologie ook tot het vakgebied van de orthopedie.
Zoals te zien is op de tekening heeft elke knie twee menisci (‘meniscussen’), één op de buitenzijde (laterale) van de knie en één op de binnenzijde (mediale) van de knie. De tekening hiernaast bekijkt de bovenzijde van het scheenbeen. Het dijbeen is voor het gemak weggelaten om de menisci beter te kunnen zien.
De menisci werken als een soort ‘joint’ waardoor er een betere pasvorm en gewichtsverdeling is van het dijbeen en het lichaamsgewicht op het scheenbeen.
De menisci kunnen lichtjes verschuiven in de knie en dat is normaal, maar als ze té veel gaan schuiven kunnen ze ingeklemd raken tussen dijbeen en scheenbeen en scheuren. Dan is soms een kijkoperatie van de knie nodig om dit op te lossen.
Flebitis is eigenlijk, letterlijk vertaald, een ‘ontsteking van een ader’.
Meestal echter wordt deze naam gebruikt om een ‘flebothrombose’ aan te
duiden en dat betekent: verstopping van een ader door een bloedklonter.
Hoe ontstaat die bloedklonter ?
Wel, het hart zorgt er als een pomp voor dat het bloed in de benen
terechtkomt. Het hart heeft echter onvoldoende zuigkracht om het bloed
nadien terug naar boven te zuigen of pompen.
Daarvoor wordt het hart geholpen door de spieren. Telkens een spier in uw
dij of onderbeen samentrekt worden de aders die in deze spier liggen
samengedrukt. Die aders hebben echter kleppen die maar in één richting open
kunnen, een soort terugslagklep dus. Bij elk gebruik van een spier en dus
samendrukken van de aders wordt het bloed in die aders naar boven gestuwd,
gewoon omdat het maar in één richting kan, naar boven. Op die manier komt
het bloed dus terug in het hart terecht.
En daar wringt precies het
schoentje: als U om één of andere reden Uw been minder gebruikt, omdat U een
gips hebt of er niet mag op steunen na een breuk of een operatie, dan werken
de spieren van dat been veel minder, worden de aders minder vaak
samengedrukt en blijft het bloed dus een beetje ‘hangen’ in de aders.
Als
bloed te lang stil blijft staan echter dan gaat het stollen en daar ligt het
gevaar. Zo een gestolde bloedklonter is niet zo gevaarlijk zolang hij in Uw
been blijft zitten. Dan veroorzaakt hij alleen maar wat zwelling en soms wat
pijn. Als U echter opnieuw wat meer begint te bewegen kan de gevormde
bloedklonter plots loskomen en met het naar boven gepompte bloed naar boven
schieten. Als die klonter dan in hart of longen terechtkomt kunnen zeer
ernstige complicaties optreden.
En dat is de reden dat we proberen de
vorming van dergelijke klonters zoveel mogelijk te voorkomen. Daarom vragen
we U met Uw been zoveel mogelijk horizontaal te liggen als U niet in
beweging bent. De zwaartekracht helpt het bloed dan om in beweging te
blijven en geen klonters te vormen. En ook daarom schrijven we U
bloedverdunners voor die moeten dagelijks ingespoten worden, subcutaan,
eveneens om het bloed tijdelijk minder stolbaar te maken.